عشقشو فریاد بزنم

                  دستی میاد تو دهنم

                            میگه بهش نمیرسم

                                           چرا همه منتظر

                                            شکست قلب خستمن

                                    چرا همه اماده ی

                   شروع یه فصل غمن

  من نمیخوام تنها باشم

                 توی غما رها باشم

                            من نمی خوام سکوت کنم

                                                عشق و پنهون بکنم

                                                      منم میخوام باهاش باشم

                                        تو لحظه هاش یارش باشم

                             ای هوسای بی مرام

                ای دشمنای بی قرار

  دیگه فریب نمیخورم

                                       عشق و غریب نمی دونم

                                 میرم تا اخر قصه عشمو ثابت بکنم

زندگی من در زلالی چشمان تو خلاصه شده

زندگی من در نفس های بازدم تو جاری شده

 زندگی من در همين از تو نوشتن ها وسعت يافته

نفس كشيدن من تنها با ياد اوری زنده بودن تو امكان پذير است

همين كه گاه نگاه چشمان پر از عشق يا سردی تو را ميبينم برايم كافی است و قانع

كننده است كه زندگی زيباست

اگر روزی از ديار من سفر كنی با چشمانی نابينا شده از گريستن در نبودت جای

قدمهايت را بر روی سنگفرش خيابان گل باران ميكنم

 آخر خط رسیده دوسم نداری حالا 

 با رقیبم نشستی گفتی همین که هستی

رفتی و بی تفاوت دل منو شکستی

 خیال میکردی هیچ وقت دست تو رو نمیشه 

 بازی دیگه تموم برو واسه همیشه 

 دلم گرفته از تو  حرفای شیرین نزن 

 تو این بازی کوتاه نه تو میمونی نه من 

 یه روزی بر میگردی وقتی خیلی دیره 

 خیال میکردی قلبم بدون تو میمیره

            ای کاش می دانستی که در این روزهای بی انتها  که لحظه هایم طعم مرگ گرفته اند ، چه بر من و دلم می گذرد و باز ای کاش می دانستی که دلیل اینهمه غم تلخ که به گمانم تا لحظه مرگ ذهنم را خواهد آزرد ،تو هستی. می دانم  که  جنس این غم برایت ناشناخته است.از من می خواهی که فراموش کنم و بمانم. چگونه؟ روزها و شبهایم در آغوش غربت سپری می شود وچشمهایم آنقدر باریده اند که دیگر چشمهایت را نمی خوانند.می گویم :" دردناک ترین غم زندگی ام را به تماشا نشسته ام." می خندی و می گویی:" دردناک؟ " ای کاش می دانستی که با من چه کرده ای که ندانستنت هم غمی دیگر است که روحم را تهی می کند از آرامشی که همیشه با من بوده است. می دانی چند شب است که دستهایم ماه را نوازش نکرده است؟می دانی چند روز است که چشمانم به تماشای قشنگیهای زندگی ننشسته است؟می دانی که در این شبها و روزها ،  صدایم را هم گم کرده ام؟بیگانه شده ام با لبخند.می دانی؟ برایم دعا کن...برایم دعا کن تا دوباره آرام شوم؛تا دوباره راه بروم؛نفس بکشم همانگونه که می گفتی ." نفسهای تو زندگی را می فهمد." می فهمید... می دانم که می توانم از این غربت رها شوم...می توانم...می توانم...

شبی با خیال تو هم خونه شد دل

نبودی ندیدی چه ویرونه شد دل

غمت سرد ووحشی به ویرونه می زد

دلم با خیال تو خوش بود وپیمونه می زد...!!!

تا حالا شده  20 قدمی عشقت باشی ونتونی ببینیش؟

تا حالا شده صدای قلبت به آسمون برسه ، ولی عشقت بگه : مگه من برات مهمم؟

تا حالا شده یه بغض راه گلوتو بگیره ونتونی بهش بگی همه هستی من تویی؟

 یا چون بهم نیاز داری دوستم داری

بعد از سکوتش خندید و گفت:

جمله ی قشنگیه!!!

ولی...چرا هیچ وقت به جمله ی قشنگم پاسخی نداد ؟؟

اما...  اگه اون یه روزی  این سوال رو ازم می پرسید

بهش می گفتم:

چون دوست دارم بی نیاز ترین آد مه شهر زمینم

 تنگت بشم؟دوباره زندگیمو تباهت کنم؟دوباره به خاطرت

 بمیرم؟دوباره...نه عزیز جون...زندگی آدم یه بار تباه میشه...یه بار

آدم میمیره...من که نشدم بازیچه دست تو. بذار پوس کنده بهت

 بگم... دیگه فراموشت کردم...واسه همیشه...دیگه .....

 واسه من وجود نداره... برو تو این مدت با هرکی که بودی باش...

 اون از من واست لایق تره... خوشگل شدم؟ قیافمو ببینی

نمیشناسی... نامردی تو پیرم کرده...نمیدونم چرا یه دفعه گذاشتی

 رفتی...شاید یکی بهتر از من پیدا کردی...برو با عشقت خوش

باش...منم خوشم به تنهایی...

 خوشيت با ديگرون بود منو به كی فروختی اون از ما بهترون بودميای بيا ولی حيف حيف كه

 ديگه خيلی ديره حالا

     اگه گلی هرزه رو به سوی کوهم

         اگه از راز جهان وارث یک احساسم

             تو همان آدمک چوبی پیمان شکنی

                 که فقط لایق آتش زدنی................!

اشک  نریز  اخماتو  وا کن  به  خدا  فایده  نداره

می گن   اشک  اگه  بریزی  سبکت  می کنه  اما

اونی  که  گذاشته  رفته  کی ما رو به یاد می یاره

انقدر بارون می ریزی به تو شک می کنه مهتاب

که   دیشب  بود  تابستون   ولیکن  امشب  بهاره

دلتو    بزن    به    دریا   تا   بشی   تنهای   تنها

یا    شاید   خدا   بخواد   و    بکنه   بهت   اشاره

اگه اون یه کم دوست داشت بی خدافظی نمی رفت

دعا   کن   خدا   تلافی    سر    قلبش   در   نیاره

اگه  بی وفا  نبود  که  واسه  تو  عزی ز نمی شد

اونی    که    بشکنه    اما   بمونه اون موقع یاره

آسمون   دیگه   تموم  کن  گریه  رو  فقط دعا کن

که   خدای  آسمونا   هیچ   روزی   تنهاش  نذاره

      واسه هر کسي که ميگم قصه شو آتيش مي گيره ...

              دل من يه دريا خون بود چشم تو يه دنيا ترديد ...

                      آخرين لحظه نگاهت غصه داشت باز ولي خنديد ...

                              شب رفتنت يه ماهي توي خشکي رفت جون داد ...

                                      زلزله خيلي دلا رو اون شب از غصه تکون داد ... 

                                              غما اون شب شيشه هاي خونه رو زدن شکستن ...

                                                    پا به پام عکساي نازت اومدن تا صبح نشستن ...

                                                    تو چرا از اينجا رفتي ؟؟؟ تو که مثل قصه هايي ...

                                             گلم از چه چيزي باشه ؟؟؟ نه بدي نه بي وفايي ...

                                      شب رفتنت نوشتي شدي قربوني تقدير ...

                               نقره اشکاي من شد دور گردنت يه زنجير ...

                       شب تلخ رفتن تو گلدونامون اشکي بودن ...

                قحطي سفيديا بود همه انگار مشکي بودن ...

         شب رفتنت که رفتي گفتي ديگه چاره اي نيست ...

  ديدم اون بالاها انگار عکس هيچ ستاره اي نيست ...

       شب رفتن تو ياسا دلمو دلداري دادن ...

              اونا عاشقن و ليکن تنها نيستن که زيادن ...

                      بارون اون شب دستشو از سر چشمام بر نمي داشت ...

                              من تا مي خواستم ببارم هر کسي مي ديد نمي ذاشت ...

                                         شب رفتن تو رفتم سراغ تنها نوارت ...

                                                   اون که واسم همه چي بود ...

                                                               آره ... تنها يادگارت ...

                                                            سرنوشت ما يه ميدون زندگي اما يه بازي ...

                                                            پيش اسم ما نوشتن حقته بايد ببازي ...

                                                   شب رفتن تو خوندن واسه من همه لالايي ...

                                           يکي مي گفته که غريبي يکي مي گفت بي وفايي ...

                                   شب رفتن تو ابرا واسه گريه کم آوردن ...

                         آشناها براي زخم واشدم مرهم آوردن ...

               شب رفتن تو تسبيح از دست گلدونا افتاد ...

       قلب آرزوهام انگار واسه هميشه وايستاد ...

  شب رفتن تو غربت جاي اون جا اين جا پيچيد ...

      دل تو بدون منظور رفت خوشبختيمو دزديد ...

              شب رفتن تو ديدم يکي از قناري ها مرد ...

                        فرداش اما دست قسمت اون يکي رم با خودش برد ...

                              شب رفتن تو چشمات راس راسي چه برقي داشتن ...

                                    اين همه آدم چرا من ؟؟؟ پس با من چه فرقي داشتن ؟؟؟

                                                شب رفتنت پاشيدم همه اشکامو تو کوچه ...

                                                       قولتو آروم گذاشتم پيش قرآن لب طاقچه ...

                                                شب رفتنت دلم رفت پيش چشمايي که خيسن ...

                                    پيش شاعرا که دائم از مسافر مي نويسن ...

                            شب رفتن تو ديدم تا که غم نياد سراغت ...

                    هيچ زمون روشن نميشه واسه کسي چراغت ...

           شب رفتن تو ديدم خيلي غماي شاعر ...

                              روي شيشمون نوشتم مي شينم به پات مسافر ...

                                  برو تا همه بدونن سفرم اين قدا بد نيست ...

                               واسه گفتن از تو اما هيچ کي شاعري بلد نيست ...

راز تو هنوز بزرگترین معمای زندگی من است ! چرا تو را دوست دارم!

هنوز باور ندارم که چشمان تو به من دروغ گفت!

همه چیز همان طور که برای تو تمام شد برای من هم تمام شد!ولی مطمئنم که تو هم مرا دوست داشتی!

کاش می دانستم که چرا ...!   آن چه تو با من کردی  هیچ کس با من نکرد!

اما این را بدان

هیچ کس تو را به اندازه ی من دوست نخواهد داشت!

و تو خواهی فهمید

                         و تو خواهی دانست

                                                     که دگر در باغچه ی تو  ُُگل شقایق نخواهید رویید!

سرتا سرش پر از غم ومحنت وبيچارگيه

زندگي رو معني كني پر از فريب و حقه اس                                                        

نارو زدن به همديگه دو رويي و خيانته

هر چي به سودمون باشه براي ما يه نعمته.                                                   

هر چي كه غم تو اون باشه از نفرينا ولعنته

شايد يه روزي همه برن مجنون زندگي بشن                                                  

 همه برن تو محوش واسير سادگي بشن

اين رو بدون عزيزم.زندگي وفا نداره                                         

به جز فريب و نيرنگ چيزي دگر نداره

                                       میدونم ستاره های عشق تو

دیگه سردو بی فروغه نگو نه      

                                         من ازاون چشمات اینو خوب میخونم

                                                 تو دلت یه چند روزی رو مهمونم                                          

                              اگه گنج قارون رو بهت بدم 

   دست من نمک نداره میدونم  

                           میدونم دوسم نداری نگونه

یه عشق دیگه ای داری نگو نه

                           میدونم یه روزی از همین روزا

            میری وتنهام میذاری نگو نه         

                                  با غریبه ها نشستی نگو نه

صد دفعه تعبه شکستی نگو نه

                             با دل عاشق و بی قرار من

عهد عاشقی نبستی نگو نه

                        نگو درس عاشقی نمیدونی

تو که قصه ی منو خوب میدونی          

                       تو شبها چندتا ستاره بشمارم

             یه ذره این دل وقابل بدونی ؟