اگه از یاد تو رفتم اگه رفتی تو زدستم
اگه یاد دیگرونی ...من هنوز عاشقت هستم
 
با وجود اینکه گفتی ...دیگه قهری تا قیامت
با تموم سادگی هام گفتم اما.... به سلامت
 
شاید این خوابه که دیدم ...هر چه حرف از تو شنیدم
قلب ناباور من گفت من به عشقم....نرسیدم!
 
پیش از این نگفته بودی ... غیر من کسی رو داری
توی گریه توی شادی ….سر رو شونه هاش بذاری
 
تو رو می بخشم و هرگز دیگه یادت نمی افتم....
برو زیبای عزیزم ... تو گرونی ... من چه مفتم
 

اگر کسی دیوونت بود                       عاشقش باش

تقديم به همه ي مادران عزيز
************************

همه ي بهشت ها فداي تو
 
تا کي مي توانم تو را بسرايم؟تا وقتي که آخرين ستاره را بشمارم؟يا وقتي همه ي درختان به پرواز در آيند؟

تا کي مي توانم تو را دوست داشته باشم؟تا وقتي که بهشت ادامه دارد؟يا وقتي همه ي کبوترها به هواي تو بال مي زنند؟

تا کي مي توانم در آغوش مهربان تو بگريم؟تا وقتي که نهالي ترد و شکننده ام؟يا وقتي سنگين ترين برفها روي سرم نشسته است؟

در پيچ و خم گيسوانت ردپاي کودکي من پيداست.دستهاي تو هنوز بوي لالايي مي دهد،بوي پونه،بوي خوب شکفتن،بوي گريه هاي گاه و بي گاه من.

براي سرودن تو بايد واژه هاي تازه اي به دنيا آيند.واژه هايي که هيچ کس نشنيده است واژه هايي که هيچ شاعري در دفترش ننوشته است.

اي با شکوه ترين فرشته عالم!اي همه ي بهشت ها فداي تو!اي مه ي سرنوشتها در خطوط پيشاني ات پنهان!اي شميم رويا در روستاي کودکي!تمام سلام هاي جهان براي ستايش تو کم است.
درود همه ي رودها بر تو

 

 
 
عشقت نه سرسریست که از سر بدر شود
مهرت نه عارض است که جای دگر شود
عشق تو در وجودم و مهر تو در دلم
با شیر اندرون شد و با جان بدر شود
 
 
روز مادر مبارک باد

بنویس که دلت دیگه به یاداون نیست 
      بنویس که بدونه
      وقتی نباشه قلبت ازغصه خون نیست
      اون که گذاشت ورفت
      یه روز سرش به سنگ میخوره برمیگرده
      دیگه صداش نکن
      بذارخودش بیاد دنبالت بگرده
      دیگه گریه نکن
      آخه اشک تو باعث شادی اونه
      دیگه به پاش نسوز
      آخه اون واسه تو دیگه دل نمی سوزونه
      اگه میخواست می موند
      حالا که رفته غصه اش رفته زیادم
      اگه پیشم می موند
      میدید جز اون به هیشکی دل نمیدادم

دور يا نزديک

راهش می‌توانی خواند

هرچه را آغاز و پايا نيست

حتی

زندگی هم راهيست

از به دنيا آمدن تا مرگ


شايد، مرگ هم راهيست

سلام به همه دوستان خوبم گفتم برای تنوع یک صحنه رمانتیک هم بزارم

اگر مي داني در اين جهان كسي هست

چرا به من می گویند ،دوستش نداشته باشم

اگر بخندیم و بخندانیم و زنگار غم از دل ها بزداییم و شورو شادی و

ناااااااااااااااااازی

گفتم ای خوبم به فریادم برس
افتاده ام از پا ولی باور نکردی
گفتم از نامهربان بودن پشیمان میشوی فردا
ولی باور نکردی , باور نکردی

گفتم از ناباوری مردم بیا و باورم کن
کم کن آزارم که می مانی تک و تنها
ولی باور نکردی , باور نکردی

اشک من را دیدی و خندیدی و خونسرد تو رفتی
سوختن ها را تماشا کردی و پرپر زدن ها را
ولی باور نکردی

من به تو خوبی نمودم تو بدی کردی بمن
گفتم ای غافل ندارد ارزشی دنیا
ولی باور نکردی - باور نکردی

اگه بی وفا بشی
رفیق نیمه راه بشی
با کسی آشنا بشی
میمیرم
اگه منو جا بذاری
رو دلم پا بذاری
بری تک و تنهام بذاری
میمیرم
تو منو خوار نکن
منو بیمار نکن
عاشق دیونتو این همه آزار نکن
گله بسیار نکن
شبمو تار نکن
جمله می خوام برم رو دیگه تکرار نکن
اگه بی وفا بشی
رفیق نیمه راه بشی
با کسی آشنا بشی
میمیرم
اگه منو جا بذاری
رو دلم پا بذاری
بری تک و تنهام بذاری
میمیرم
با تو در پرده دلم رازو نیازی داره
کس نمی دونه پس پرده چه رازی داره
سر زلف تو هوس داره که چنگی بزنم
دست کوتاه منو میل درازی داره

قصه ی عشق من و تو
قصه ی درد و جداییست
وقت لبخند دوبارم لحظه ی سبز رهاییست
قصه ی عشق من و تو
قصه ی برفه با خورشید
بشکنه دست کسی که پر پروازمونو چید

عشق ما زنده میمونه
قدرتش شاید بتونه
بعد مرگ تو آسمونها مارو به هم برسونه

میدونم تو قلب تو من آخرینم
تو بدون تو دشت عشق عاشقترینم
به خدا بعد تو مردم تا به امروز
نمی تونم جای خالیتو ببینم

همیشه فاصله بین دست ما بود
گریه هامون تو دلامون بی صدا بود
صخره ی سکوت لبهای من و تو
سقف عشقمون و سیاه و نابود کرد

براي هميشه امروز دور اسمت خط كشيدم
با همه بدي و خوبي ديگه از تو دل بريدم
تو برام فقط يه خوابي كه تو چشمام خونه داره
توئي اون قصه ی كهنه كه برام فايده نداره

دلم عاشقت نميشه اينو خوب بدون هميشه
كه من از آهن و سنگم ولي تو از جنس شيشه

دلم عاشقت نميشه اينو خوب بدون هميشه
كه من از آهن و سنگم ولي تو از جنس شيشه

راه ما باهم يكي نيست ما زمين و آسمونيم
برو از دلم جدا شو نميشه باهم بمونيم
برو با خاطره ی خوش از من خسته جدا شو
اينه تقدير من و تو گريه بسه بي صدا شو
گريه بسه بي صدا شو

من آنم که سرم را هرگز خم نکردم
من آنم که اسمم اسم هیچ کس را یدک نکشیده
من آنم که روی پاهایم ایستاده ام
من آنم که شانه هایم پناه هق هق مادرم است و مادرم شانه هایش پناه عالم است
من آنم که گریه ام را فقط ماه دیده و صدای گریه ام را ماه هم نشنیده
من آنم که دستم را همواره سوی آنان که در راه جا مانده اند دراز می کنم
من آنم که سرم همواره سوی آسمان است و خورشید هیچگاه چشم هایم را زخم نزده
من آنم که پناهم خداست
من آنم که جز از خدا یاری نخواسته ام
من آنم که جز به خواست او به پا نخواسته ام و ننشسته ام
من آنم که وقتی به نماز ایستادم خدا را دیدم که به نظاره بود
اما روزگار اینها را بر من نبخشید
اما روزگار این دل پر درد را هم بر من دریغ کرد
کمر بست بر شکستنم و شکست
دیوارهای خانه ی مهرم را بر سرم آوار کرد
پس دیگر هیچگاه سرم را بالا نگرفتم
اسمم را خوار کرد و من هرگز دیگر نامم را بر زبان نراندم
شانه هایم زیر بار غم شکست
چشم هایم برای گریه از من اجازه نگرفتند و رهگذران گریه ام را به نظاره ایستادند
از راه جا ماندم اما دستی به سویم دراز نشد
مثل دیوانه ها خندیدم
به رسم این روزگار
به سازی که برایم زد مثل مست ها رقصیدم
گریستم اما مردمانی که با گریه شان می گریستم خندیدند
فریاد زدم اما آنان که دست گرمم نوازششان می کرد سیلیم زدند
آنان که شکستم تا غرورشان نشکند غرورم شکستند
چه بازی سختی کرد روزگار با من
او که می گفت مست است از جام نگاهم دل به نگاه یک بیگانه سپرد و رفت
باز مثل اول قصه من ماندم و خدا
یاریم کن خدایا به پا خیزم
قسم به همه ی خوبیها دیگر خوبی را فراموش می کنم!!!

رفتم که نباشم سر راهت
رفتم رفتم
رفتم که نبینم روی ماهت
رفتم رفتم
رفتم غم تنهایی کشیدم
اما همه جا خوابتو دیدم
این فاصله ها چاره نبوده
هرجا یه نشونی ازتوبوده
رفتم رفتم
دلگیرم ازاین عمردوروزه نازنینم
قسمت به جدایی ازتو بوده بهترینم
تو در قلب منی هرجا که هستم نازنینم
چه درجمع وچه تنهایی نشستم بهترینم
رفتم رفتم ...

آدم تو زندگيش فقط يه بار عاشق ميشه ... اگه حتی به دو بار كشيد ... اون عشق نيست
آدم وقتی عاشق شد ... حتی يه لحظه هم عشقش رو نميذاره و بره ... اگه اين كارو كرد ... اون عشق نيست

واسه من گل نفرست ديگه دوسِت ندارم
نميخوام گذشت ها رو باز به خاطر بيارم
ميدونی ميون ما هر چی بود گذشت و رفت
اون بهار آشنايی خيلی زود گذشت و رفت
ديگه از دوسِت دارم حرفی نزن
آخه عشقی نيست ميون تو و من
من و تو بنده اين ما و منيم
اما عشق يعنی با هم يکی شدن

از دلم ميپرسم يا تو رو می بينم دوباره
ميپيچه صدات تو گوشم که با خنده ميگی آره
خنده های تو فريب گريه های تو دروغ
تو چی بودی واسه من يه چراغِ بی فروغ
ديگه از دوسِت دارم حرفی نزن
آخه عشقی نيست ميون تو و من
من و تو بنده اين ما و منيم
اما عشق يعنی با هم يکی شدن

واسه من گل نفرست ديگه دوسِت ندارم
نميخوام گذشت ها رو باز به خاطر بيارم
ميدونی ميون ما هر چی بود گذشت و رفت
اون بهار آشنايی خيلی زود گذشت و رفت
ديگه از دوسِت دارم حرفی نزن
آخه عشقی نيست ميون تو و من
من و تو بنده اين ما و منيم
اما عشق يعنی با هم يکی شدن

از دلم ميپرسم يا تو رو می بينم دوباره
ميپيچه صدات تو گوشم که با خنده ميگی آره
خنده های تو فريب گريه های تو دروغ
تو چی بودی واسه من يه چراغِ بی فروغ
ديگه از دوسِت دارم حرفی نزن
آخه عشقی نيست ميون تو و من
من و تو بنده اين ما و منيم
اما عشق يعنی با هم يکی شدن

ديگه از دوسِت دارم حرفی نزن
آخه عشقی نيست ميون تو و من
من و تو بنده اين ما و منيم
اما عشق يعنی با هم يکی شدن

تو چشم تو یه حاد ثس که از ستاره سر تره
نجابتی تو چشماته که آبرومو میخره
خاطره هام مال خودم تموم شعرام مال تو
اگه بری تو قصه هابازم میام سراغ تو
واسه چشمات پر شعرم تو دلیل قصه هامی
هر نفس هم نفس تو مثل غم توی صدامی
نازکم از تو نوشتم گل من ترانه ای تو
مثل تنهایی عاشق پر عاشقانه ای تو

منو ببر به شهر عشق گلایه هاتو خط بزن تو آرزوی آخری
اگه پر از مسیبتی غماتو هدیه کن به من تو آبرومو می خری
یه نیمه جون زخمییم بیا بیا نفس بده نفس تویی هوا تویی
داغ چشاتو وا کنو ستاره ها مو پس بده که مالک صدام تویی

وقتی رفتی همه چی رفت
همه ی دلبستگی رفت
شب و روز من یکی شد
حتی حس زندگی رفت
دیگه بی تو مرده بودم
حرف مردم شده بودم
توی آغوش نبودت
تو خودم گم شده بودم
وقتی رفتی تازه فهمیدم کی بودی
برای من تپش زندگی بودی
وقتی رفتی دیگه اون پنچره خوابید
وقتی رفتی
آره! رفتی
وقتی رفتی

از تو مونده یادگاری
واسه ی من بی قراری
خنده رو لبامه اما
از دلم خبر نداری
نه تو بودی نه ترانه
نه یه حرف عاشقانه
من مگه از تو چی خواستم
فقط و فقط بهانه